Ook nu weer dat gevoel van hollen en draven, bang om achterop te raken in mijn volgepropte agenda. Ik kijk heel bewust even naar buiten door mijn raam en volg de regensporen op mijn ruit. Ik luister naar het geluid van vallende druppels op de vensterbank. En ik sta mezelf toe me even af te stemmen op de ervaringen die ik nu onderga. Ik volg gewoon het geluid, om het vervolgens binnen te laten komen. Mijn lijf begint te schokken alsof het spanningen wil loslaten, ik raak geëmotioneerd en raak een laag van innerlijk weten. Wat is er nu wezenlijk belangrijk voor mij om te doen, nú? ‘Rust en Trust’, zijn opnieuw de woorden die binnenkomen, mijn lijfspreuk momenteel. Ik voel hoe ik zak en glimlach, denkend aan de titel van mijn tekstbijdrage aan het A3boek ‘Aardevrouwen spreken, ‘Wees gelukkig, de weg is nog lang’!

Gerwine Wuring, Bureau Aerda - Praktijk van Mens&Natuur

Voor meer praktische oefeningen of achtergrond informatie lees ‘De aarde roept…’

Ha Bart,

Vorige week hadden wij onze eerste ontmoeting, omdat jij op zoek bent naar zielsverwanten die ook hun spiritualiteit in de natuur beleven
en daarin wil je graag anderen betrekken alsook bruggen slaan naar natuurbeheerders en hun beleid.

Iik ben erg blij met onze ontmoeting en je zoektocht, om een aantal redenen
1. het doet me deugd om te merken dat er steeds meer mensen actief zijn op dit terrein van spiritualiteit in de relatie mens&natuur
2. daardoor komen er steeds meer ervaringen en verhalen los waardoor het gewoner gaat worden om hierover met elkaar actief en in gesprek te zijn
3. en dat creëert weer een taal, een cultuur en woorden die deze werkelijkheid van ons aardse bestaan kunnen duiden
4. op deze manier wens ik ons toe dat er ook in (natuur) beheer en beleid meer ruimte komt voor deze wijze van zijn en ervaren.

Iik vind het inspirerend om met je af te stemmen en helder te krijgen welke taak en functie wij samen in dit hele samenspel mens&natuur kunnen oppakken, opdat wij vanuit onze eigen verbindingen en ervaringen met de natuur en de mensen om ons heen dit hele veld kunnen versterken en verdiepen.

Jij sprak over het energetisch verbinden van natuurgebieden, waardoor bovenop de ecologische rijkdom van onze natuurreservaten ook het effect van het collectieve veld van Nederland wordt gevoed en versterkt. Kun je daarover misschien nog wat precieser zijn, wat jij daarin ervaart en wij samen zouden kunnen bijdragen?

Zelf heb ik in het verleden wel gemerkt dat de positieve of helende energie van een bepaald natuurgebied mn 's nachts meer uitstraalt naar het omliggende cultuur land, waardoor als het ware dit gebied werd 'opgeschoond'. Ik kan me voorstellen dat onze aanwezigheid en gerichte aandacht op deze energievelden inderdaad een voedende en versterkende werking hebben op het totaal. Heb jij een idee hoe je dat zou willen aanpakken?

Ik lees je graag,

goede groeten
(met slagregens tegen de ruiten momenteel, hoezo zomer?!)

Gerwine

Daarnaast zijn we nog goed bezig met onze studie naar het Oude Weten. Vanmiddag komen er een aantal vrouwen naar mijn kleine watertuin op de rand van Leeuwarden. Ben heel benieuwd wat dat voor inzichten gaat opleveren. Toen ik eerder deze week even kontakt zocht met de deva's van deze wereld dienden zich meteen beelden aan van het voormalige polderland en de uitgegraven watermassa's... Een nieuwe collega, gevonden via via ook woonachtig op deze zuid rand van Leeuwarden, komt hoop ik met haar waterdrum werken. Met haar ben ik in een intensief brainstorm en speeltraject om uit te vinden wat wij samen te doen hebben in de wereld. Een van ons beider conclusies is dat het hoog tijd wordt om krachten te bundelen, samen te werken en ons te laten leiden, naar datgene dat voor ieder van ons te doen staan de komende tijd. Ik ben er klaar voor...!

Vorige week nog een zeer geinspireerd verhaal gehoord over social media van een super enthousiaste dame, het 'meisje van de slijterij' die jaren geleden vanuit haar winkel is begonnen met digitaal te netwerken. Ze schreef er net nog weer een blog over op haar site, vooral lezen als je dit interesseert! Zij inspireerde ook mij weer om meer te gaan doen met mijn netwerken en de hulp van de virtuele wereld.

Een eerste vraag is meteen wie leest deze blog en hoe kan ik zorgen dat dit vaker gebeurt? Als je tips hebt of me laat weten dat je deze webblog leest, maak je me heel blij!!!
Ik ontmoet je graag in een van de vele werkelijkheden die (om ons heen en/of in ons zelf?!) bestaan. En jij....?

Bovendien

Er is bij mij een gedicht geboren.

Wil je het horen?

Het Oude Weten,

ze zit er als vergeten…

Die oude wijze man of vrouw,

ze houdt van jou!

En ziet je in alles, bewegen of verstarren.

Daar ergens tussen de sparren,

in het woud, de hei of op het ven.

Overal waar ik maar ben.

Ze kan je niet bereiken,

omdat we langs haar heen kijken.

Uren, dagen, maanden, eeuwen…

Soms luisteren slechts de spreeuwen!

Totdat jij je daar ineens bewust van wordt.

Dan wordt het weer een sport,

haar te zoeken in het woud.

Ja, daar ergens tussen het dorre hout.

Dan ‘hoor’ je ineens weer haar stem.

En beloof je je zelf met klém,

haar nooit meer zoo lang te vergeten

dit prachtige oude weten!

Kom ook luisteren binnenkort!

Op 17 september organiseren we weer een themadag rond Aarde Water Lucht & Vuur, Spelen met de natuur.

En 21 september starten de woensdagmiddagen rond het Oude Weten

Wie weet tot ziens, Gerwine Wuring

Bovenop de berg bevindt zich een enorme Ovoo. Een stenenbouwwerk dat helemaal vol was gehangen met boedistische vlaggen, waar tussen vele offerings van rijst, koekjes, snoepjes, geld, wierrook, wodka en dergelijk waren geplaatst. Tot onze grote verrassing waren we niet de enigen die des 's ochtends voor dag en dauw de berg opliepen. Hoewel er in geen velden of wegen, of zeg maar karrepaden, van enige bewoning sprake is, klommen we met tientallen mensen tegelijk naar boven om de zon te begroeten. Op het moment dat de zon boven de horizon kwam stonden ze allen te klappen en te juichen en met hun handen om hoog de zon te aanbidden. Vervolgens werd er naar goed Mongools gebruik 3 maal met de zon mee om de ovoo gelopen. Onderwijl rijst, snoep, wodka en melk naar de heilige stenen werpend.

Hele families hadden zich hier verzameld om, naar ons in gebrekkig engels duidelijk werd gemaakt, een maal per jaar deze tocht te ondernemen en de goden te eren. Het mooiste was dat dit alles op een heel eigen, organische en spontane manier verliep. nergens was ook maar een priester, lama of sjamaan te bespeuren die hieraan leiding kon geven. De mensen deden gewoon wat ze te doen hadden, bezochten nog wat andere heilige plekken op de berg, deden allen hun eigen kleine ritueeltjes, bleven nog wat hangen in het zonnige ochtend licht om vervolgens hun weg naar beneden weer op te pakken.

Voor ons een prachtige ervaring om deze mooie mensen op zo'n respectvolle wijze bezig te zien met datgene dat voor hen waarde heeft en zij op hun eigen tijd en tempo vorm aan geven. Inspirerend voor mijn werk thuis en op het Eigentijds Festival...

Ik ben blij dat ik mezelf kan toestaan om hier rustig over te zijn. Zo werkt het kennelijk bij mij. Een hele tijd kan ik me nauwgezet aan de afspraken houden die ik met mezelf heb gemaakt, om vervolgens te voelen dat het nu weer even losser mag. Met heel veel plezier, toewijding en genieten heb ik het voorbije jaar bijna iedere week een tekstje geschreven, gewoon omdat het fijn is om te doen. En dan ineens is het over, voorbij en even niet zo van belang. Misschien speelt mee dat ik geen idee heb of mijn weblogs vaak gelezen worden? En daarin speelt dan weer de keuze in mijn tijdsbesteding en prioriteiten een rol.

Ben jij daar goed in? Keuzes maken, prioriteiten stellen én bijstellen?
En dan ook nog tevreden zijn met jezelf, ik blijf het een hele levenskunst vinden...

Ik had veel te doen de voorbije weken, fijne en mooie en waardevolle zaken, heerlijk. En nu zo vlak vóór mijn vakantie voel ik dat het tijd wordt mijn weblog toch weer even op te pakken. Om een draadje toe te voegen aan het weefwerk van mijn werkzaamheden voor de aarde, de natuur en de verbinding met de menselijke aard en natuur. Vroege zomervruchten te plukken van al mijn inspanningen. Want hard gewerkt heb ik wel weer. Soms kan ik de rem niet vinden, of zoals iemand me zei, je remt wel volop maar je geeft nog meer gas.... dat leidt natuurlijk op de lange duur naar burnout... Gelukkig ga ik er binnenkort een maand tussenuit dus.

Vroege zomervruchten, zoals die aan onze bessenstruiken, die heerlijk smaken maar waar de merels eerder bij zijn dan dat ze rijpen... Is dat een metafoor voor mijn werk momenteel? Tja misschien ergens wel! Ik heb veel gezaaid, en onderwijl genoten van het werken aan en uitvoeren van diverse programma's. Zo is er het thema Natuur en Gezondheid dat ineens volop in mijn leven aandacht vraagt. Daarover heb ik een artikel geschreven ism Jules Hinssen, met de mooie aanhef; 'Gezondheid is een neveneffect van plezier en liefde...' Een uitspraak die ik ontleende aan Dee Wallace, een van de vele sprekers op de internetcommunity www.masterworkshealing.com. Echt de moeite waard, zowel 't artikel als deze site.

Op het Eigentijds Festival ontdekte ik ineens een prachtig vermogen, om in een sessie met iemand de hulp van natuurenergieën, wezentjes en deva's in te roepen. Tijdens de woensdagmiddag rond Het Oude Weten bij Gerlinde op de tuin, leerde ik van haar om middels een vortex je innerljike werkruimte te openen. En daarbinnen te kunnen samenwerken met aardse en kosmische krachten, waaronder Pan. Deze ervaringen brachten mij op het spoor van deze natuurlijke aardeheling die we tot onze beschikking hebben! Ik heb nu al meerdere keren gemerkt dat op mijn verzoek bloemen, kabouters en elfjes hun helende werking kunnen doen... Daarover schreef ik in een beknopt verslag van de serie studiemiddagen rond Het Oude Weten.

En zo is er nog wel het een en ander te melden, zie ook mijn jongste NwsBrf Mens&Natuur. Maar zoals ik schreef zie ik nu, dat ik zelf nog weinig heb geoogst, en de vraag is of dat erg is? De merels moeten ook groot worden toch... zorg voor de aarde! Ja helemaal goed én ook de zorg voor mezelf is daarin belangrijk. Ik mag mezelf wat beter beschermen, meer aanhoudend dichtbij huis betrokken blijven bij wat ik in gang zet. Daarom kies ik er ook voor om meer aandacht te geven aan mijn Praktijk Mens&Natuur. Ik heb fijne samenwerkingen gevonden met mensen in mijn direchte omgeving. En de grote vreugde van het werken met Skype om sessies, te geven. Je hoort nog van me daarover...

Een hele goede zomer, genieten van de vruchten, rijp en groen!

Gerwine

Vriend Lenze is zeer goed op de hoogte van veel van het lopende onderzoek naar wadvogels, drieteentjes en meeuwen. Al wandelend over de uitgestrekte zandvlakte van de Vliehors vertelde hij ons wetenswaardigheden over zee, strand en wad.

Eentje bleef me bovenmatig bij. Het ging over het onderzoek dat mn Kees Camphuysen doet aan het gedrag van Kleine Mantelmeeuwen, die je veelvuldig tegenkomt op de waddeneilanden en aan de kust. Zoals vele vogels worden ook deze dieren tegenwoordig in hun gedrag gevolgd, door ze piepkleine zendertjes aan te meten, zogenaamde dataloggers. Een soort hightech vogelrugzak met uiterst lichtgewicht GPS-techniek. Een miniatuurbandrecorder die alle verplaatsingen van een vogel iedere drie seconden opneemt, vergelijkbaar met de wijze waarop ons mobieltje onze bewegingen verraadt. Er is een ingebouwde bewegingssensor, zoals ook hardlopers die al kunnen aanschaffen, waarbij veel van het gedrag van vogels in beeld kan worden gebracht. De vogels worden daartoe gevangen, geringd en er worden allerlei gegevens genoteerd over bijvoorbeeld het gewicht, het verenkleed en het geslacht van de betreffende vogels.

Bij nadere bestudering van de grote hoeveelheid gegevens van de verspreiding van deze meeuwensoort kwam iets zeer opmerkelijks aan het licht. De mannetjes vlogen bij hun dagelijkse vliegtochten de zee op, de vrouwtjes allemaal naar het vasteland!!! Als mensenvrouwtje groot gebracht ten tijde van de emancipatie moet ik wel weer even slikken bij dergelijke waarnemingen. Om vervolgens voor me zelf te constateren dat er ondanks alles door het hele dierenrijk, en dus natuurlijk ook bij mensenkinderen, grotere en kleinere verschillen zijn waar te nemen tussen mannen en vrouwen. Zo ook bij deze meeuwen. En het zal zijn functie hebben, oa bij het voeden van hun jongen, die van vaders en moeders verschillende soorten voedsel krijgen aangereikt.

Vervolgens werd me duidelijk dat ik, ondanks grote verwantschap in liefde voor en betrokkenheid bij de natuur met bovengenoemde vogeldeskundigen, ik gewoon een vrouwtje ben, dat meer op heeft met de spirituele, gevoelsmatige beleving van de natuur. En daardoor andere eisen stel bijvoorbeeld ook aan accomodaties en de omgeving waarin ik wil en kan werken met mensen. Als vrouwtjes vliegen we gewoon een andere kant uit dan de mannetjes, én beide zijn nodig en noodzakelijk voor het doen opgroeien van onze jongen en het voeden van de wijsheid van de mensheid.

De voorbije maanden had ik zo mijn avonturen rond die werving, me realiserend dat dit echt niet mijn grote liefde is, hoe noodzakelijk ook. Na enige aarzeling, ik moet dit toch ook allemaal zelf kunnen-herken je die?, besloot ik toch daarop hulp in te roepen. En zowaar werkelijk waar binnen een paar uur had ik kontakt met Miranda, die me hier nu al een aantal weken met veel verve en plezier in ondersteunt!!! Les 1; vraag en het zal u gegeven worden...

Nog wat worstelend met het kleine en lange tijd onzekere aantal aanmeldingen besloot ik de krachten van het Manifestatiewiel (uit het boek van Alan Seale) maar weer eens aan te roepen. Dat hielp, want ik realiseerde me dat mijn intentie met deze dag is om een goede start te maken met mijn Praktijk voor Mens&Natuur in Friesland. Ik zag als potentie dat daar vele mooie avonturen en contacten met prachtige mensen uit voort zullen komen. En dat vraagt van mij dat ik beschikbaar ben, in mezelf en mijn onderneming blijf geloven en vertrouwen heb... Doorgaan dus en dankbaar zijn!

Alan Seale heeft een voor mij hele sterke oefening beschreven, 'de snelweg naar de toekomst'. Waarmee ik als een soort reisje door tijd en verbeelding informatie krijg over mijn initiatieven. Ditmaal zag ik meteen iets wat op een groot brok aarde leek en bij nadere beschouwing een zandkorreltje was en ik hoorde het zinnetje; 'Ook in één korreltje zand leeft het strand...' . Ik moest daar nog vaak aan denken dit weekend. Met z'n 6én samen zijnd, na 2 afzeggingen en 2 mensen die zich op het allerlaatst aanmelden, was het een heerlijke luchtige-voorjaarsdag, vol vurig-kampvuur en zonnewarmte, met reuze aardige ontmoeting en af en toe waterig-emotioneel gebeuren. Kortom het gaat om de kwaliteit... Met dank aan Edmee, tuin en landschap, zon en aarde, deelnemers en het zelf.

Voel je het vuur, de lucht, het water, de aarde? 25 Juni is er weer zo'n moment waarop ook jij kunt instappen als je wilt, in Friesland of bij andere collega's van Reizende Aarde School elders in Nederland.

Met zachtaardige groeten, Gerwine

Vervolgens leg ik het verband met de mail die ik vanochtend kreeg van Alien, een oud collega waar ik verrassend genoeg het laatste jaar zo'n verrijkend contact mee heb. Ze mailde mij over het landschap van haar ziel. Een reflectie op landschappen die in haar leven betekenis hebben gehad. Beelden en teksten waarover ze had geschreven op uitnodiging van het boek 'De laatste Wildernis' van Macfarlane. (Eens even googelen, mmm een boek dat zeker de moeite waard is. )

Het landschap van de ziel, wat een heerlijk uitnodigende zin. Ik wordt opslag nieuwsgierig hoe een ieders landschap er uit zou zien. Ik zou de verhalen willen verzamelen, willen lezen, willen weten waar het de mensen brengt, als ik ze die vraag zou voorleggen. Welke beelden, associaties en landkaarten ze voor zichzelf gaan beschrijven, als ze naar het landschap van hun leven kijken. Ik krijg alweer zin om er een projectje van te maken, mensen uit te nodigen hier hun verhaal over te vertellen, op te schrijven, te tekenen, te zingen of te dichten. Voorlopig heb ik genoeg werk en was ik blij dat ik mezelf even de rust gunde om in de zon te gaan liggen. Maar toch dat landschap van de ziel blijft nog wel even bij me.. en mocht je je geroepen voelen er iets mee te doen, er over te schrijven en het te willen delen, bij mij ben je welkom!

Een fijne reis verder, Gerwine

Vreugde van het hart ja, dat was ook waar ik terecht kwam toen ik mezelf nog even doorvroeg op de vraag; 'Hoe zorg ik dat ik ook echt de vreugde ga voelen bij hetgeen ik doe vandaag?'. Meteen kwam er toen het beeld van een bloemknop, een hele grote ranke slanke bloemkknop die oprees vanuit mijn hart. En als ik aan dat beeld wat langer aandacht besteed, voel ik hoe die knop zich opent en er zich een bloem manifesteert. Een grote uitreikende bloem, die me vanuit mijn hart in contact brengt met de vreugde en schoonheid van de wereld om me heen. Heelrijk-heerlijk-helend.

Daarop aansluitend deel ik graag even een vreugde van vorige week. Toen heb ik eindelijk na maanden winterslaap mijn tweede NwsBrf Mens&Natuur gemaakt en verzonden. Waarop ik diverse hele fijne en stimulerende mailreacties terugkreeg, dank daarvoor. Eentje was er van mijn hele speciale vriend en collega Wilbrord Braakman, een ecologisch tuinder en fijngevoelige biologische bloembollenteler in hart en nieren, www.naturalbulbs.nl. Hij schreef me; Dag Gerwine, Fijn van jouw activiteiten te proeven. Ik heb door een kleine omstandigheid een gedicht geschreven. Het is vervat in een artikeltje voor de Dominicuskrant. Dat stuur ik je bij deze. Hartelijke groeten, Wil

Onderstaand het gedicht, dat heel mooi aansluit bij het voelen van de vreugde van de dag in alledaagse dingen...
Ook jij een dag gewenst met veel bloemen in je hart, Gerwine

Liefde staat op groen

Door zonnestralen onder glas
dit groene vers wintergewas
alsof de zon zich indirect
met mij verhoudt, constant effect
dichtbij te zijn en superfijn
in dit gezonde postelein.

Groeit op gezonde grond het allerbest.
Maar dit verstaan bij ieder; dat nog rest,
alvorens wij van liefde tot het bot
geraken; - zij die lijden, wachten tot
het onbevangen liefdeswoord in daden;
Ziel van hart en grond naar zuivere paden.

Met woorden als noemers van dingen
om te duiden, elkaar voeden en te zingen,
dat het zaad het beste zaad zal zijn
verzorgd tot in elke graad heel fijn.
Om verstaan, hoe zinnig werken gaan,
daar sluiten wij met open hart op aan.

Wil Braakman.

Felicitatie bij de opening van de Nieuwe Liefde
mede van het Netwerk Vitale Landbouw & Voedsel.
13 februari, 2011

Ik kijk nog eens naar het puntje van het dak van de buren, de kraai is gevlogen... Dankje wel...

Mijn eerste werkdag van het nieuwe jaar en het is stil in mij... Soms vertrouwd en ergens ook weer nieuw voor mij, om het aan te durven deze dag in stille verwondering voorbij te zien trekken. En ook mijn eigen gedachten, oordelen en emoties in die stilte te aanschouwen. Telkens weer heel spannend op zo'n grensgebied te vertoeven. Alsof ik bijna, ja bijna durf samen te vallen met dit moment, met deze trilling, met het leven zelf nú, nú, NÚ.

Ik heb mezelf beloofd dit jaar een zielevoedende levensruimte te creeren, een 'tijdsruimte' waarin ik mezelf helemaal mag en kan laten zijn. Ik stel me daarbij voor dat ik ieder moment opnieuw kan kiezen of hetgeen ik nu doe of wil wel echt passend voor me is, goed voor me is, zielevoedend is. En dat bracht me vandaag dus bij verstilling, in een heel spannend gebied van bijna samenvallen met het moment.

Ik las in een klein boekje van Byron Katie 'Over werk & geld', dat het vooral belangrijk is om het denken helder te houden. Om alle verstorende gedachtes op te ruimen, zodat je helemaal in het moment kunt zijn. Iets dergelijks beleef ik nu. En in die ruimte kan ik voelen waar mijn verlangens liggen, wat ik werkelijk wil met werk en geld; Mensen begeleiden, coachen, uitnodigen en inspireren om hun relatie met de natuur te verdiepen, als voeding voor de ziel. En in dat speelveld de rol van geld te onderzoeken voor mij, voor anderen, voor de wereld om ons heen. Doe je mee?

Ik realiseer me weer eens dat die wereld buiten ons door onze, nee mijn! eigen ogen bekeken en beoordeeld wordt. De wereld buiten ons is gewoon wat ze is, niets meer of minder. Ik ben degene die oordeelt en al dan niet opmerkt, waardeert of buitensluit. Laatst hoorde ik dat God door onze ogen de wereld aanschouwt. Wat nu bij mij meteen de vraag oproept; 'met welke ogen kijken we naar God...? Ook daar hebben we allerlei interpretaties, beelden en verwachtingen op.... poehh en zeg dan nog maar eens iets over Ziel en Zielevoedend...

Toch is er ook een andere ingang om meer op zijnsnivo - zielsnivo? - naar de wereld te 'kijken', te voelen. Dan onderzoek ik op een dieper level in mezelf de vraag; 'is dit zielevoedend voor mij?' Ik laat als het ware die vraag op me inwerken voorbij mijn eigen kleine ikje, alsof ik in een veld van groter weten naar een antwoord uitreik. En verheugend genoeg terwijl ik dat doe, al tikkend achter mijn laptop voel ik hoe die vraag zich naar mijn hart begeeft. 'Wat is er momenteel zielevoedend voor mij?". De schaatskoorts die me net nog in haar greep had... wordt nu een zacht weten, na t interview ga ik nog een uurtje schaatsen, dat is voedend voor mijn Ziel!

En wat is er goed voor de jouwe, nu op dit moment of de komende dagen?

Ik lees er graag over en wens je een zielvolle kerst...

Diana Hamilton en Marc Gafni reikten ons vanuit, wat zij noemen een evolutionair perspectief op spiritualiteit en bewustzijn, een aantal visies aan om eros, sexualiteit en plezier weer de plek te geven die het in ons leven verdient. Herbronnen is hun opzet, onze 'source code' reseten, door zowel kennis- als lichaamsgericht materiaal aan te bieden. Die mij in ieder geval nu het gevoel hebben teruggeven dat alles in de wereld om mij heen er toe doet. Dat dit alles iets met mij doet en dat ik vanuit mijn 'unieke zelf' daarin ook iets wezenlijks te betekenen heb.

Zo leerde ik over de vier gezichten van eros. 1. De intimiteit of de gelegenheid om in het binnenste van het binnenste door te dringen van jezelf en de ander of het andere. 2. Present zijn, helemaal hier en nu aanwezig zijn, dat kun je voelen - dat kun je geven en beleven. 3. Een verlangen, 'the yearning' naar iets groters en 4. Heelheid of 'interconnectedness', alles hangt met alles samen. Een erotiek, die wij in onze maatschappij bijna niet meer bewust praktiseren, beladen als het is door de beelden van sexualiteit die we van jongsaf aan hebben meegekregen. Maar eros is overal, leeft in ieder van ons en wil weer gewekt en beleefd worden.

Ondertussen kijk ik weer eens uit het raam, deze zoektocht naar de juiste woorden op me in laten werkend. Initimiteit met deze woorden, met mezelf, met jullie lezers. Helemaal aanwezig zijn in deze kamer, me bewust van een enorm verlangen om deze visies, deze manier van in de wereld te zijn te delen met anderen. Dat het er echt toe doet wat ik aanbied, kies of doe onderweg naar heelheid. Heelheid voor mezelf, voor de wereld om me heen.

In dit weekend werd me ineens ook weer zo duidelijk dat mijn liefde naar mijn werk voor de aarde, voor Mens&Natuur eigenlijk nog maar net begonnen is. Een grote bron van plezier en rijkdom die ik heel graag verder met jullie deel. Gister al aan Ecolonie aangeboden komend jaar een serie lezingen met ervaringswerk te komen geven rond 'Diepe ecologie en ons unieke-ecologisch-spirituele zelf'. En met Margriet afgesproken dat wij samen in maart naar het Schumacher College gaan om twee weken Ecopsychology te volgen. Negentien jaar na Arne Naess zijn Deep ecology weken, weer back home!

De innerlijke zon breekt ineens door de dampe mist terwijl tegelijkertijd de tranen uit mijn ogen spatten. Intens vreugdevol leven, Yes Gerwine!!!

Verstilling in mij en in de wereld om me heen. Vanochtend in een half uurtje tijd was daar ineens de tekst, die ik vrijdag op haar begrafenis wil uitspreken. Het blijft byzonder om me zelf daarin waar te nemen. Hoe ik dan op een diepere laag geraak en de woorden komen stromen. Zoals nu uit de rolwolk de regendruppen gestaag op het meertje neer komen, eindeloze rimpelkringen veroorzakend. Zo is het leven en gaat het leven... De zwarte kraai is inmiddels gevlogen, de meerkoet pikt wat in haar veren. Verstild, tevreden, even uitgehuild, dankbaar ook voor het zovele dat er te ervaren is in het leven, op deze wereld.

De rolwolk verwaaid in de nu loodgrijze lucht, aan de horizon nog steeds het licht....

Het leven als een groot gedicht

Gerwine

Tranen voor en over mijn moedige schoonzus, die vanaf vandaag niet meer eet en drinkt om te gaan versterven. Moe gestreden in een proces van afnemende spierkrachten en toenemende pijnen. Haar keus, haar antwoord op de vraag die ik twee weken geleden stelde in de weblog Super mij...

Troost die ik vind in de schoonheid van de natuur, in het besef van een zieleruimte waar al het leven is, komt en gaat. De verwondering over de enorme netwerken van liefde die mijn schoonzus om haar heen heeft gecreëerd en ik daardoor, en met hen en haar ook kan ervaren. Zovelen die meeleven, meevoelen, in alsmaar wijder wordende cirkels om hen heen. De verbondenheid van het leven beleven, juist door ziekte en dood. Het lijkt zo'n cliché, tot je haar weer eens ervaart en ik me dankbaar voel voor alle wijsheid die me aangereikt wordt en ik tot me kan nemen.

What else can I say... ? Luisterend naar het leven en de dood...

Een groet in dankbare verbondenheid, Gerwine

Mijn wens was om weer even kontakt te maken met de vorderingen rond mijn Praktijk voor Mens&Natuur. Grappig hoe ik vervolgens Margriet in een heel intense visualisatie begeleidde rond haar vraag. Terwijl ik bezig was voelde ik; 'Ja! zie zo! dit is mijn Praktijk en zo doe ik het al jaren!' Waarna Margriet me uitnodigde zelf ook nog dieper naar binnen te gaan voor mijn eigen vraag. Waar ik verrassend genoeg meteen op een soort podzol-ijzerpannetje in een oud ijstijd landschap terecht kwam. Ik werd nieuwsgierig naar die harde ijzerlaag. Vroeg me af, hoe ze daar in de oudheid toch ijzeren voorwerpen van wisten te maken en of ik daar iets van te leren had. Associeerde nog even op alle oude pijnlijke gebeurtenissen in mijn leven die niet goed konden doorstromen in die tijd en deze harde laag hadden gevormd. Waarna ineens mijn hele beleving kantelde, en de harde laag de stevige ondergrond vormt van al mijn levenservaring, kennis en wijsheid waarop ik sta en ga. 't Is een kwestie van contact houden, me overgeven aan die laag, erop gaan liggen, me laten voeden en inspireren bij tijd en wijle. En ik vertrouw er op dat vandaaruit mijn Praktijk zich verder gaat vormen in mijn leven. Dank, dank aan het leven en alles wat ze me heeft gegeven.

Ken jij de bodem waarop je staat en gaat? Bel of mail me, als ik je opweg kan helpen...Gerwine

Dezelfde ochtend krijg ik via Hyves onder ogen dat het zoontje van anderhalf, kind van mijn neefje plotsklaps opgenomen is geweest vanwege een veel te lage bloedsuikerspiegel.... diabetes? We weten het nog niet, maar ik maak helaas meteen de connectie met voorgaande film...

ik wend me maar weer even tot de zon, voel de aangename warmte van haar stralen mijn gezicht koesteren, mijn hoofdpijnneiging kalmeren. En denk aan de periode in mijn leven dat ik me vaak overat, veel te veel snoepte om mijn emoties weg te eten en voel me verdrietig. Herinner me vervolgens gelukkig weer dat ik vanochtend voor mezelf de keuze heb gemaakt vandaag dankbaar te zijn. Neale Donald Walsch, een andere grote naam uit Amerika (God spoke to me), adviseert dat in zijn kleine boekje 'Jij! Over jezelf vinden'. (Zwerk Uitgevers 2008); "Jij hebt altijd de keuze!". Ik ben dank baar dat ik in de loop van mijn leven de wending heb gemaakt om me meer en meer bewust te worden van de keuzes die ik maak en de wegen die ik daarmee mag bewandelen. Voeding van de zon, koestering van de natuur... ik ga lunchen, een broodje eten met veldsla uit mijn eigen kleine kasje in de tuin. Dankbaar...!

En jij?, waar heb jij voor gekozen, vandaag? En nu? Nu!? Ik lees je verhaal graag! Gerwine

Ik dacht aan de contacten met mijn vele dierbare vriendinnen, de relaties uit het werk met Reizende Aarde School, de heerlijke afspraken met Harmen om wekelijks toch wel ergens buiten een lange wandeling te maken, het voorbije Biodanza weekend, en mijn prettige 'soul loving' werkplek. Zielevoedend dat is een woord dat ik momenteel veel met me meedraag. Is dit zielevoeden voor mij? en dan weet ik vrijwel onmiddelijk wat ik op het moment zelf moet doen of laten, denkelijk ook om daarmee een vruchtbaar grondje te creeren.

Maar hoe gaat dat in de natuur? Vruchtbare grond roept beelden op van planten en dieren die zich daar goed kunnen huisvesten, om voedsel te vinden, nesten te bouwen, jongen groot te brengen of bloemen en zaden/vruchten te produceren. Dit alles lijkt vanuit biologenogen nogal ten dienste te staan van de overleving van de soort. Ben ik onbewust dan ook bezig met de 'soort' mens, ja en nee. Hoewel ik slechts geesteskinderen voortbreng, is het meeste van mijn doen en laten gericht op een vergroten van het bewustzijn voor mezelf en wat mij betreft voor de maatschappij, de aarde, onze leefomgeving en het grotere geheel. Dus ja het voortbestaan van de soort in wisselwerking met de daartoe voedende wereld om haar heen.

En jij, ten dienste van wat ben jij bezig zo door de dag heen, en waar vind jij je vruchtbare gronden dan?

ik lees je antwoorden graag eens, heb het goed... Gerwine

De bijeenkomst vond grappig genoeg plaats op de Hof van Saksen in het Drentse Nooitgedacht. Dit dorp had vermoed ik ook nooitgedacht dat ze nog eens verblijfsoord zou gaan worden voor een zeer luxueus resort, een bungalowpark met appartementen in Saksische boerderijen gelegen rondom hedendaagse brinken, diverse restaurants, spa en wellnes en verzin het allemaal maar. Kortom de absolute tegenpool van de Nieuwe Wildernis, zeg maar de Nieuwe Weeldernis. Voor mij bracht deze middag weer eens mooi in beeld hoe verscheiden en divers het leven op onze planeet kan zijn. Of om met de woorden van Dolf van der Wey, de voorzitter te spreken, hoe 'bizar' mode en geliefd is geworden in ons land.

Toch was het een voedende ervaring om temidden van landgoedeigenaren, medewerkers van natuurorganisaties en aanverwante natuurliefhebbers ruimte te proeven voor het heilige, het spirituele, de diepe ecologie. In de samenspraak van het 'colloquium' was er evenveel ruimte voor gesprekken over strategie, economie en bezorgdheid naar aanleiding van de enorme ommezwaai bij de ministeries en haar beleidsvoornemens. Als dat er gesprek was over het belang van bezinning, de weg naar binnen, het luisteren naar de stilte van het woud, om daar met wijze raad voor de maatschappij weer uit terug te keren. Er komen boeiende tijden aan....!!! En het stemt me meer dan tevreden deel te mogen uit maken van deze beweging, en de tegenpolen van ons bestaan in meerdere opzichten te kunnen verkennen en te ervaren. Doe je mee, zonder oordeel en toch kritisch zijn!

Gerwine