Welnu dat lukte wel! Ik was nog niet gaan zitten op een aantal meters van de den die mijn aandacht trok of het begon al, een huidirritatie... Terwijl ik het mezelf komfortabel wilde maken op mijn matje, prikten de dode dennennaalden in mijn blote benen en tenen. Onmiddelijk realiseerde ik me dat de combinatie van warmte en een intense atmosfeer van dennennaalden en dennengeur me al vaker bij onplezierige ervaringen heeft gebracht. Ik voelde als het ware mijn huid alweer opzwellen, terwijl ik terugkeerde naar herinneringen van de kerstdagen toen ik 9 of 10 jaar oud was... ziek van de kerstboom in huis!

Terwijl alles in mij zich alweer samenspande om deze nare herinneringen en ervaringen niet opnieuw te hoeven beleven, vroeg ik me af; 'Hoe kan ik me verhouden tot een wereld die ongemakkelijk of zelfs onvriendelijk voor me is?'. Verassende genoeg kwamen er vervolgens meteen woorden als 'overgave en zachter worden' langs. Ik ging met mijn aandacht naar mijn huid die ieder prikje en kriebeltje inmiddels begon te registreren. En terwijl alles in mij zich klaar maakte om af te weren, probeerde ik mezelf over te geven aan de scherpe kantjes van de wereld om me heen. Nieuwsgierig geworden waar me die houding zou brengen. En tot mijn eigen verbazing kon in vervolgens elke indringende prik in mijn gevoelige huid omarmen. Ik werd opener en ontvankelijker waardoor de irritatie afnam en zelfs geheel verdween!

Een verrassende ervaring die ik al eens eerder had beproefd in het weerstaan van de muggenbeten tijdens vakanties en uitstapjes in de natuur. Ik bedankte de boom, het dennenbos en Jacq, dat ze me deze mogelijkheid weer hebben aangereikt. En ik ben benieuwd of ik deze houding ook kan terugroepen als ik in een mensenwereld ben die me snel irriteert. Open en ontvankelijk zijn, omarmen van hetgeen me niet meteen bevalt en ze lost op, verdwijnt als sneeuw voor de warme zomerzon... we zullen zien.

Heb jij ook dergelijke ervaringen, ik lees ze graag...

Geniet van de zomerzon en alles wat er is, Gerwine

Zelf vroeg ik me af, hoe ik de spanning, die ik voelde over het komende Boomgaard overleg van de Excursie WoonNatuur van aanstaande woensdag, kan hanteren. Mijn oog werd getrokken door een aantal dunnen twijgjes vol fladderende blaadjes hoog in een boom. Ik trilde mee met de blaadjes en de wind, en werd alleen maar onrustiger. Totdat ik de deelnemers en mezelf vroeg helemaal in het gevoel te gaan, dat er in deze uitwisseling of dialoog met de natuur werd opgeroepen. Ineens kon ik zakken en vanuit de top van de boom ging mijn aandacht en energie in één grote beweging naar de diepe wortels van de boom. Zie zo dat gaf stevigheid en rust!

Even later kwamen er de woorden; 'Deeply rooted, firmly shooted'. En ik wist ineens, dat ik op het proces mag vertrouwen. Immers, het is een stevig verankerd wens van mij dat er ook in de woningbouw, de projectontwikkeling en het gemeentelijk beleid meer ruimte komt voor de natuur. Opdat meer en meer mensen dichtbij huis weer in contact kunnen komen met de natuurlijke processen om ons heen en in onszelf. Dat is mijn werk en bijdrage aan de wereld, daar sta en ga ik voor, diep geworteld weten.... Dank je wel boom, dank je wel aardig oergevoelig wezen.

Zelf vraag ik me af, waarom dit woord Oergevoel bij mij toch steeds weer vooral st-oere herinnering oproept. Rondbanjeren in de plassen en de modder, zwoegend op de fiets met tegenwind, zwaar sjokken door het waddenslik, zon wind en regen op mijn gezicht. Zou het komen door het woord overlevingsinstinct, dat ik meteen aan hard werken denk.

Waar zijn de zachtere kanten van mijn psyche? Zij die geniet van de wijdse uitzichten van een zonsondergang op zee, de dauw op het braamblad, de geur van kamperfoelie. Minstens zo oude herinneringen komen dan boven. Een diep doorvoeld verlangen van eenheid en verbondenheid wordt wakker. Niks hard werken, slechts zijn...

Beide kanten mogen er natuurlijk zijn, moeten er zelfs zijn, zowel vroeger als nu. Het oergevoel roept in mij kennelijk meteen het stoere in mij op, het kind dat geniet van de ruige natuur. Maar ook het kind dat angstig was voor de zachtheid, de stilte, niet geleerd heeft de rust te waarderen. En nu opnieuw mag ervaren dat ook die kant er mag zijn, van verbondenheid, eenheid en verlangen... de diepe rijkdom van het oergevoel verkennend.

Dank je wel Agnes voor je mooie boek, Dank je wel Ewald en A3 dat jullie mij uitnodigden mee te werken aan de Dag van het Oergevoel komende zondag en aan de 'Oerspecial' van de Koorddanser, die dit alles organiseert. Kom je ook om jouw oergevoel te onderzoeken? Opgave via www.kd.nl. Wat roepen die woorden bij jou op? Laat het ons weten...

Gerwine

Ik raak met het tweetal even in gesprek, en uit met name mijn ergernis en bezorgdheid over de alsmaar toenemende hoeveelheid papieren zakdoekjes en toiletpapiertjes die ik geregeld tegenkom in het bos. Ik ben een verwoed wildplasser en daarin ben ik kennelijk en gelukkig niet de enige. En dat veel van mijn zusterssoorgenoten hun laatste druppen niet anders weten weg te werken dan met papier is nog tot daar aan toe. Ik gebruik gewoon mijn eigen vingers die ik vervolgens aan gras of mos weer afveeg. Anderen heb ik gesproken die met mos of grassen voorkomen dat ons ondergoed al te vochtig wordt. Als een ieder die zakdoekjes of toiletpapiertjes vervolgens keurig weermeeneemt in een plasticzakje, is er niets aan de hand en why not? Je kunt het natuurlijk ook onder de grond werken, maar ook daarmee richt je veel schade aan aan het bosmilieu, maar dan in ieder geval niet zichtbaar en storend aanwezig. Natuurlijk op de lange termijn, hoelang eigenlijk?, verteert dit papier wel weer, maar inmiddels is het bos steeds meer op een vuilnisbelt gaan lijken. En nergens ook maar een berichtje hierover in enig glossy maandblad of tijdschrift van natuurorganisaties. Zelfs al googlend op de woorden toiletpapier-afval-natuur-bos kom ik slechts op gerecycled wc-papier uit. We houden het mooi en schoon, ja aan de buitenkant... maar daarachter!

Reden dat ik dit schrijf? Omdat ik zou wensen dat wij onszelf en mekaar veel meer gaan bevragen op de wijze waarop we bewust of onbewust zorg hebben voor de natuur. In het kleine zo ook in het groot, immers. In augustus zullen we tijdens een zomerweek van reizende aarde school ons buigen over de vraag, of wij er wel echt voor de natuur zijn, terwijl zij er altijd voor ons is? Ik ga zeker dit vraagstuk en mijn ergernis meenemen naar die week, en ben benieuwd naar de avonturen die we daarmee zullen beleven.

In de warmte van het theehuis uit ik mijn erkenning voor het waardevolle werk van dit tweetal. Teruglopend zie ik mezelf ineens allerlei kleine papiersnippertjes en andere vuiligheden oprapen. In de vurige hoop dat ik geen toiletpapier zal tegenkomen, want ik weet niet wat ik daarmee zal doen dan....

En jij...?
Gerwine

Grappig genoeg zocht ik het antwoord telkens op een veel abstracter, filosofieser nivo. Samen met een andere buurvrouw vroeg ik me af of er een verschil is in de wijze waarop mensen het doen en hoe in de natuur patronen doorbroken worden. We kregen het over stormen en andere onverwachte gebeurtenissen van buiten, die maken dat planten en dierenleven zich moet aanpassen. Zoals ook wij ons noodgedwongen zullen aanpassen als er van buiten veranderingen op ons afkomen, maar meestal niet vrijwillig. En vaak met grote moeite, omdat de bij ons ingesleten patronen maar moeizaam te veranderen zijn.

We vroegen ons af, of ons bewustzijn nu werkelijk zoveel verschilt van die van hoogintelligente zoogdieren. En dat het met ons bewustzijn in ieder geval wel mogelijk is om weet te hebben van de, vaak niet langer voedende en ondersteunende, gedragingen waarmee we onze eigen gevangenis gebouwd hebben. En dit bewustzijn en deze erkenning zijn veelal de eerste nodige stap alvorens je werkelijk tot andere manieren overgaat. In het boedisme zelfs de enige manier, je hoeft slechts mededogen te hebben met jezelf en de ander, waardoor de ruimte ontstaat voor een verandering.

Zoals nu bij mij, door de mussen wordt aangereikt. 'Vertel slechts wat er bij mij leeft en hoe het voor mij is... en er is ruimte voor een antwoord van de ander'. NIet meer en niet minder... nu de oefening nog om het in de praktijk te brengen. Net als de mussen ieder dag weer aan me voeden met deze opbouwende gedachtes en voedende overtuigingen.

Doe je mee, jezelf bewust worden waar je jezelf mee voedt en daarover delen met anderen...?

Te smerig voor woorden, maar ja wat te doen? Met de stofzuiger er op uit, was nog mijn enige niet al te milieu onvriendelijk optie tenslotte. Maar één keer per week was niet voldoende! En telkens weer zoog ik er dan werkelijk honderden op, uit alle hoeken en gaten van ramen, deuren en daklijsten. Terwijl de vensterbanken witter en smeriger werden van hun strontjes. Je kunt je misschien voorstellen dat ik na een aantal jaren ten einde raad, me aansloot bij al die buren die al veel eerder overstag waren gegaan... bestrijden die handel.

Dit voorjaar besloot ik dat het tijd werd om de natuur weer eens haar gang te laten gaan. Ook om uit te vinden of het nog steeds zo erg zou zijn. En dan zijn daar ineens die musjes. Met een paar gezellige families hebben ze kennelijk onze wijk, straat en mijn huis gevonden. Me er dankbaar aan herinnerend dat zij in ieder geval blij zijn met de herstellende evenwichten. Jarenlang heb ik nooit nee never een mus gezien in deze buurt. En nu ineens ieder dag hun gezellige getwitter en gesnitter... Ik heb nog even geen idee waar ze hun nestjes hebben gehad. Me ook wel wat zorgen makend over al het gif dat nog steeds rijkelijk vloeit bij de buren en in de buurt.... Welke konsekwenties zal dat hebben voor de musjes, de muisjes, de waterbeestjes en ons eigenste leefmilieu?

Vele kleine natuurwondertjes en milieudrama's spelen zich zo ongemerkt af voor onze eigen neus en voordeur. Gebeurtenissen waar we veelal aan voorbij leven, totdat we weer eens worden wakker geschud. Hetzij door het getjilp van de mussenfamilies of de milieurampen op nieuws en tv. Aan ons de keuze waar we onze aandacht en energie aangeven. Ik zeg niet dat die keuzes gemakkelijk zijn, zeker niet! Wat ik wel weet is dat we met elkaar deze wereld van wonder en rampen mee creeren. De vraag aan een ieder van ons is telkens weer, in welke wereld wil jij leven? En welke bijdrage lever je om daar terecht te kunnen komen? Hoe ga jij om met dergelijke levensdilemma's? Laat het ons eens weten...

Weet ik nog niet waar ze over mag gaan, behalve dus dat ik jullie deze mooie boodschap van deze Masters serie kan doorgeven. En je ook kan aanraden om je aan te sluiten om af en toe eens zo'n lezing te beluisteren. Ik vind ze 'meesterlijk'. En ik realiseer me ook dat ik nu, al schrijvend, de methode toepas om tot deze weblog te komen, die ik leerde van Julia Cameron, uit haar boek 'Je leven schrijven'. Waar ze me aanreikt om als je wilt schrijven, gewoon te beginnen te (be)schrijven met wat er nu is, nu.... Gewoon, maandagmiddag weblog tijd... en van de ene zin komt de andere...

Is zo niet het hele leven, bedenk ik me dan weer; de ene zin na de andere, de ene gedachte na de andere, de ene ervaring na de andere, de ene aanrader na de andere. En aan ons, aan mij, aan jou telkens weer de keuze om te kiezen wat je daarmee wilt, mee doet, mee kunt... Diezelfde Jennifer vertelde ook nog dat zij eens had ingezien, dat het engelse woord 'evil' het omgekeerde is van het woordje 'live'. En dat zij had doorgekregen dat een evil live een niet geleefd leven is... Dus als je niet je stapjes zet, je woorden schrijft, je keuzes maakt... luisterend naar de ja's en de nee's in jezelf en daarnaar te leven, dan pas krijg je het zwaar. Aan ons, aan jou en mij om daar bewust van te worden, in te leren, mee te leven, het goede leven leven, telkens weer! Heerlijk

Tenslotte omdat dit hier zo mooi bij past, kreeg ik als rondzend mail de oproep van Hans Stolk, lijstduwer van de Partij voor Mens&Spirit,www.mensenspirit.nl, om voor de komende kamerverkiezingen op deze vernieuwende partij te stemmen. Om, zoals Hans Stolk schrijft; op de drempel van een nieuwe tijd, zal de spiritualiteit nu op alle terreinen van het leven voor omvormingen gaan zorgen. Doe jij mee? Ik voel de Ja alweer in mijn lijf en jij???

Tot de volgende weekwijsheid... Gerwine

Het voorbije weekend heb ik weer eens, een naar me later bleek overdosis, informatie en vreemde films tot me genomen via de tv. Het brengt me in verwarring, het maakt me ongelukkig. Reclamefilmpjes, crimi-series op de late zaterdagavond, waanzinnige spelletjes en vermaakprogramma's, ik kijk er practisch nooit naar. En hou mezelf voor; af en toe is dat niet verkeerd, immers dan weet ik weer wat er ook speelt in de wereld. Maar het maakt me puur ongelukkig. Als ik dat voeg bij het krantennieuws over de zoveelste financiele crises, de milieuproblematiek en rampspoed over de wereld, ga ik me echt afvragen, wat ik hier nog doe, in deze waanzinnige wereld? Ik twijfel of het nog wel enig effect heeft dat ik me zo druk maak om bewustwording, verbondenheid met de wereld om ons heen, de inzet voor de natuur, de aarde, ons leefmilieu.

Heb jij dat nu ook? Wat doe jij om jezelf te beschermen van een overload aan ellende? Of laat je het gewoon niet zo binnenkomen, als dat ik kennelijk doe? Mijn dierbare partner kan zulks veel beter op afstand houden, hij analyseert het en heeft niet de neiging om te denken dat hij daar iets aan moet of wil doen. Ik wel, ik voel me zeer verbonden, heb weet van het feit dat alles met alles samenhangt en heb dan ook het idee dat ik daar op de een of andere manier iets mee of aan moet doen. Lastig dus af en toe, zo'n groot bewustzijn van verbondenheid en drang om de wereld te redden...

Ik heb al eens eerder een week 'lees-vastend' door gebracht. En ik vond het heerlijk, maar ook heel moeilijk. Ik ben zo gewend aan het verslinden van letters. Zodra ik iets van tekst onder ogen krijg, wil ik weten wat er staat. 'Maar wat doe ik dan vervolgens met die wetenschap?', is de volgende vraag aan mezelf. Een deel van mij is gewoon nieuwsgierig en wil alles weten van hetgeen er in de wereld leeft en gebeurt. Nou die neiging bevredig ik dan zo nu en dan... met het effect dat ik ongelukkig word en in de war... Kortom dit is geen voedende en vervullende levenshouding, merk ik maar weer eens op. En het is ook mijn plicht jegens mezelf om goed voor mezelf te zorgen. Zodat ik wel kan functioneren en naast al die ellende juist sprankjes van hoop, verlichting en heling kan toevoegen aan de wereld.

Zie zo, tijd voor een nieuwe actie: ik ga oefenen in heel bewust lezen en leesvasten. Me telkens tevoren afvragen is dit nu echt wat ik wil weten, wil horen, wil lezen, wil doen, nú op dit moment? Waar heb ik behoefte aan, wat gaat me voeden en voegt deze tekst, dit lees-, luister- en kijkwerk daar iets aan toe? En wanneer is genoeg genoeg, omdat ik vol zit, er niet goed van word, het niet (langer) goed voor me is...! Doe je mee?

Hetzelfde soort thema werd er aangeraakt in mijn interview met Peter van Kan op EMradio vrijdag jl. Daar was de vraag; 'Hoe ga je om met mensen die zo anders zijn dan jij / dan mij, dat ze de wereld flink verkloten?'. Om het maar eens ondiplomatiek te zeggen. We zijn geëindigd met die vraag aan ons zelf en een ieder. Kun je dan nog in liefde blijven... In je eigen hart kijken? Richard Moss roept ons op telkens weer de vraag te stellen, wat wil deze relatie van mij momenteel? Deze relatie met die ander dus, die van alles bij je oproept...! Wil het dat je grenzen stelt, duidelijk wordt ? Maar duidelijk naar wie, grenzen aan wat? Aan het gedrag van de ander? Aan het gedrag van jezelf? In hoeverre doe ik hetzelfde als die ander? Of gaat het juist om vergeving en mildheid? Om met Byron Katie (Houden van wat er is, vier vragen die je leven veranderen) te spreken; 'Weet je echt 100% zeker dat dit waar is, dat jij gelijk hebt, dat de wereld naar de verdoemenis gaat? En hoe zou je leven er uitzien als het niet waar is? Ik kan de vraag slechts voor mezelf beantwoorden en dan nog, zijn er meerdere nivo's waarop ik dan kan kijken.

Aansluitend hierop las ik vanmiddag een interessant artikel in de Intermediair http://www.intermediair.nl/epaper/2010/17/#/24/, over de opwarming van de aarde. En de vraag; 'Nou én...?', hoe erg is dat nu eigenlijk allemaal. De aarde zit er niet mee, stelt schrijver Chris Sprangers. Immers zij heeft in haar leven voor hetere vuren gestaan. Het is in het belang van de mens en onze leefomgeving dat we benauwd (zouden moeten) zijn. 'Bedoelen we eigenlijk niet dat onze duren spullen verzuipen of verdrogen', vraagt ie zich af. Om vervolgens tot de enigzins treurige conclusie te komen, dat wij in het rijke westen die dit alles het meest veroorzaakt hebben, er vermoedelijk ook nog het minste schade of zelfs wel baat bij zullen hebben. 'Her en der kun je de kassa al horen rinkelen...!'.

Verbeter de wereld begin bij jezelf, komt dan weer bij me boven. En ook daarvan kun je je afvragen of dit werkelijk waar is. Ieders waarheid is waar en zelfs dat niet, schreef ooit Multatuli... Genoeg gefilosofeerd vandaag, voor mij is het echt waar dat mijn eigen heling een bijdrage is aan het grotere geheel. wat de waarde van die bijdrage is of zal zijn... ik laat dat antwoord nog maar een tijdje 'blowing in the wind'! En jij...?

Op onze heling, Gerwine

Kan ik daarbij gebruik maken van mijn eigen WoonNatuur? Als ik uit het raam kijk, zie ik heel veel groen, weilanden in de verte met bomen die nog net niet helemaal groen zijn en veel blauw met wit in de lucht daarboven. Dichterbij het gerimpelde, door de wind beroerde grijs van het meertje rondom de pieren van onze woningen. Her en der nog wat bomen en struikjes in de schaars betuinde opritten van de overburen. Een wilde eend vliegt voorbij, en een aalscholver hoog in de lucht. Maar natuur...? Wat is natuur nog in dit land? Een postzegel in je hand! De aalscholver komt terug en gaat rondjescirkelen boven de huizen en het meertje. Een groepje meeuwen vergezelt hem hoog in de lucht. Ik knijp mijn ogen dicht tegen het felle licht onder de witte wolkenlucht. Een enkel plukje grijzere wolkjes komt versneld voorbij zetten in een wat lagere luchtlaag.

Ik zoek al kijkend en observerend naar rust en heling... waar kan ik haar vinden, waar haak ik aan? Dat licht ja, daar gaat het resoneren dit keer... Ik voel mezelf uitgenodigd om iets minder te knijpen met mijn ogen, en het felle licht wat meer toe te laten. Als ik gewoon naar buiten kijken zonder me direct ergens op te focussen, kan ik mijn ogen gewoon open laten. En voel ik hoe het witte licht langzaam tot me door mag dringen. Haast alsof ik mezelf toesta het witte, gefilterde zonlicht met zachtje beetjes in te drinken.

Ik stop even met typen en laat het licht haar werkje doen, alsof ik een lichtbad neem, en ik voel de 'verlichtende' werking. Zodra ik me evenwel weer focus op bijvoorbeeld een vogel in de lucht, is die magie weer verbroken, ga ik weer met mijn ogen knijpen en voel ik de vermoeidheid en drukte weer in mijn lijf en hoofdje. Niet doen dus!

Ik sta mezelf toe me een paar minuten lang onder te dompelen in deze gewaarwording. En ontdek als snel dat het fijner is om af en toe een 'hapje' of 'slokje' licht tot me te nemen en vervolgens mijn ogen weer dicht te doen. En te voelen welke uitwerking dit op mij heeft. Ik voel (de werking van) het licht door me heen trekken, vanuit mijn oogkassen via mijn hoofd naar mijn romp, armen en benen, heerlijk! Tegelijkertijd voel ik dat hetzelfde licht me omspoelt, alsof ik met mijn hele lichaam een zachte energetische douche neem...

Er komen een paar flitsen van herinneringen langs van prettige momenten ergens in het wijdse Friese landschap aan het water, in het riet en in de zon. Ik sta mezelf toe nog wat langer te dobberen in dit lichtbadje en voel hoe de vermoeidheid langzaam afzwakt. Maar ook hoe het daarnet verorberde chocolaatje aan het eind van mijn lunch me in de weg zit. Wanneer stop ik nu toch eens met deze onhandige verslaving, direct na de lunch?! Ik laat dit licht zurige, schrijnende gevoel in mijn slokdarm voor wat het is, en geef me verder over aan de heilzame werking van het licht op mijn gestel. Ook plotseling invallende gedachtes over nieuwe en oude projectideeen schuif ik, zij het met moeite aan de kant. Nu eerst me opladen voor mijn volgende klusje, de voorbereidende vergadering over WoonNatuur, nog even en ik ben er klaar voor!

Grappig hoe dit werkt, ik laat me gewoon leiden door wat zich aandient in de buitenwereld, luister naar hetgeen ik daardoor ervaar in mijn binnenwereld en geef mezelf daardoor een prachtige lichtheling... Iets voor jou, ook? om je te laten leiden door je eigen natuurlijke wijsheid in de wisselwerking met de natuur om je heen? Gewoon doen, het kan niet niet goed gaan. Jij bent er immers zelf bij! Veel plezier, en laat me eens weten wat het je opleverde!

Heb het goed, Gerwine

Verbazingwekkend hoe tam de eenden daar waren, we zagen smienten, krakeenden, kuifeenden, bergeenden, wintertalingen en de schitterende pijlstaarten op nagenoeg een steenworp afstand van het druk belopen wandelpad. Zelfs van de honden keken ze niet op of om. Kennelijk zijn de vogels gewend aan de mensen, ze worden er met rust gelaten en fourageren naar hartelust in de ondiepe open plas van het reservaat. Hetgeen mij tot de volgende bespiegeling bracht.

Kan het zo zijn dat er ook in ons binnenste allerlei 'schatten van vogels', waardevolle gedachten, overpeinzingen en ideeen leven, die ongestoord hun gang kunnen gaan? Alsook wel door ons bespied willen worden, als we ze maar rustig genoeg benaderen! Én er natuurlijk voldoende voedingsbodem is om goed op te gedijen. Zouden we ook een innerlijk reservaat kunnen aanleggen, een rustgebied voor de rijkdom aan ideeen die we met ons meedragen, waar we geregeld een wandeling kunnen maken om te genieten van de prachtige levenslessen die in ons leven?

IK geniet van dergelijke metaforen, en verbeeld me dat mijn meditatie oefeningen een dergelijk 'innerlijk natuurreservaat' cultiveert. Een geestelijke voedingsbodem waar liefdevolle en inspirerende gedachtes kunnen groeien en gedijen. Waar onverwachte schatten op me liggen te wachten, als ik maar rustig en met respect mijn meditatieve wandelingetjes maak in mijn eigen binnenwereld. En er voor zorg dat er geen grote bedreigingen van buiten af komen. Ik stel me zo voor dat te grote schokken, heftige en negatieve emoties dit innerlijke rustgebied flink verstoren. Alsook zal ik zorg moeten dragen voor de kwaliteit van de leefomgeving van mijn innerlijk natuurreservaat. Geregeld zal ik er wat onderhoudswerkzaamheden moeten verrichten. Al te zeer woekerende wensen, verlangens en gedachtes zal ik geregeld wat moeten bij snoeien om de openheid en rust in dit geestelijke domein op peil te houden.

En verders er natuurlijk op vertrouwen dat de natuur, mijn innerlijke natuur zelf heel goed weet wat het moet doen, wat het wil eten, wil weten, naar streeft en op jaagt. Als ik haar maar de gelegenheid geef... in mijn stadse innerlijke natuurreservaat! Dank jullie wel eenden, dat je me deze spiegel hebt willen voorhouden. Ik ga morgen met hernieuwde liefde mijn ochtendmeditatie aan!

Zelf heb ik de voorbije dagen voor het 24ste (!) jaar een sapvastenweek met mijn dierbare vriendin doorgebracht. Waarlijk een 'time out' en retraite die voor ons beide zijn weerga niet kent! Het is ieder jaar weer genieten, verwonderen en doorbouwen op deze zeer voedende ervaringen voor ons beide. Een betere aansporing is er niet om telkens weer tot een nieuwe afspraak te komen. Gedurende deze dagen wisselen we intense gesprekjes over wat ons bezig houdt, uitrusten op de bank en heerlijke wandelingen, af met prive sessies. Daarbij helpen we mekaar verder met een vraagstuk dat in ons (werk)leven speelt. Gedurende de voorbije jaren hebben we zo een heel arsenaal van methoden en technieken opgebouwd, waarmee we telkens weer tot prachtige inzichten en dieptes in onszelf terecht komen. Én we onszelf scholen in het toepassen van nieuwe werkvormen. Zo gebruikten we ditmaal het boek van Alan Seale 'Het "Manifestatiewiel". Waarmee we de boog hebben verkend - van bron naar nalatenschap, via oa het veld van potenties, concrete acties en resultaten - van diverse projecten, ideeen en wensen van onszelf. Prachtig!

Zo is het overigens ooit ook begonnen. Als collega's hadden we de wens om liefst met anderen samen, althans dat was toen ons idee, middels intervisie ons te ontwikkelen aan werk. Bij gebrek aan groepsgenoten zijn we gewoon samen begonnen en nooit weer gestopt. Over het veld van potenties en nalatenschap gesproken... Dit is ook een van mijn tips aan jullie. Mocht je iets willen met anderen samen, zoek een (of twee) geschikte maatjes en begin gewoon. Waar zou je op wachten nog? En mocht je je voornemen om willen zetten in actie; vraag jezelf eens af vanuit welk verlangen / bron je dit wilt doen en vorm je een beeld van een mogelijk nalatenschap in de (verre) toekomst. Wie weet levert het je een mooie affirmatie of aansporing op om de daad bij het woord te voegen...

Veel creatie en manifestatie plezier!
Gerwine

De voorbije dagen heb ik eigenlijk wat te hard gewerkt en vooral te lang doorgewerkt. Misschien dat daar 't naderende voorjaar ook een rol in speelt. Ik ben nog steeds eindeloos papieren aan 't opruimen, zoals ik al eerder beschreef vorige week bij (Zelf) Erkenning. En ik kan er haast niet mee stoppen, met gevolg dat ik mezelf gister behoorlijk heb uitgeput. Ik ben nu wel zover dat ik een helder eindbeeld heb van hoeveel bundeltjes ik ga opbergen in gekleurde mapjes en mooie Ikea dozen, dat dan weer wel. Maar ik ben er nog steeds niet mee klaar, en ik sliep slecht, heb de neiging tot hoofdpijn en gun mezelf nog nauwelijks rust.

Kortom tijd om mijn immuunsysteem een zonne energetische oplawaai te geven. Ik doe dat alsvolgt, door mijn aandacht in mijn lichaam te brengen, op zoek naar de energie die ik daar kan voelen. Die is erg laag, besef me meteen al. Vervolgens breid ik deze gevoelservaring van de energiestromingen in gedachte uit naar mijn hele lijf. Waarna ik bewust de intensiteit van die energieen wat versterk en als het ware in golven door me heen laat gaan. Tolle noemt dat; 'Jezelf overspoelen met bewustzijn'. Om vervolgens je innerlijke lichaam als één geheel te voelen en, een paar minuten liefst, heel intens aanwezig te zijn, als het ware in al je cellen van je lichaam. Heerlijk die energetische douche, vooral als de voorjaarszon nog iets meer door haar sluiers breekt en me werkelijk verwarmt.

En toch op een bepaald moment breng ik mezelf welhaast automatisch weer in beweging; 'pauze is over, er moet weer gewerkt worden'. Hoe zorg ik nu dat ik die rust en energie wat bij me houd? Door meteen aan mijn weblog te schrijven, dan versterk ik nogeens die celherinnering en kan ik iets langer in deze stemming blijven. En wie weet geef ik jou daardoor ook nog iets... Want dat is toch wel mijn voornemen steeds, om deze weblog zo op te zetten, dat een ander er ook iets aan kan hebben of herkennen.

Ik lees het graag van je,

voorjaarsgroetend Gerwine

De aanleiding was ook wel een hele mooie. Vorig jaar ontdekte ik het boek 'The art of extreme self care' van Cheryl Richardson. Weer zo'n heerlijk zelfhulp boek, waar ik van smul. Ttwaalf strategieën voor twaalf maanden, waaronder het hoofdstuk 'Creating soul loving space'. Heerlijk heerlijk, ik heb al menig hoek van mijn huis en werkkamer op deze manier aangepakt. Zit ik eerst wel een half uur tot een uur vragen te beantwoorden; 'Welke betekenis heeft deze kast, deze plek momenteel voor jou? Welke functie is momenteel de belangrijkste voor deze kamer? Wat moet er in ieder geval wel zijn? Wat moet ik niet hebben? Wat doe ik dat ik er niet nu al een 10 geef als waardering voor deze ruimte? Wat zijn belangrijk en wat favourite items etcetc....' Gaande de vragen wordt me steeds duidelijker wat ik wil met mijn kamer of mijn vensterbank. Waar ik nu hele mooie half doorzichtige luxaflex heb hangen, waar ik zo blij mee ben. Echt een aanrader dat boek en dit hoofdstuk als jij ook een wereld om je heen wilt creeren die jou ziel behaagt.

Afin, kastje uitgeruimd en weer ingericht, prachtige opbergsystemen aangeschaft die mijn ziel eren. Waar ik blij en gelukkig van wordt nog ieder keer als ik die kast open doe! En twee kistjes met archiefstukken van ruim 40 jaar werken sinds mijn tijd bij de toenmalige Jeugdbond voor Natuurstudie, mijn biologie studie en de vele vele projecten en initiatieven die ik vervolgens heb ondernomen op het Natuur- en Milieu Centrum, de Volkshogeschool Allardsoog en mijn Bureau Aerda, die nog een plekkie willen houden in mijn leven. Ik zie mezelf al zitten op mijn 80ste, terugkijkend en af en toe bladerend in oude stukken; aankondigen van cursussen, workshops, bijeenkomsten; artikeltjes, boeken; en verhalen van visies, strategieen en doelen die ik mezelf met anderen stelde.

Het gaat me om essenties, om de definitieve afkondigingen, de deelnemers, de verslagen. Hoewel daar ben ik met mezelf nog niet uit, telkens weer kan er nog weer wat weggegooid. Ook de definitieve vorm heb ik nog niet gevonden. Soms denk ik, ooit knip, plak, scheur ik van de belangrijkste items tot A4tjes die ik uiteindelijk bundel in een soort '50-60-70 jaar Gerwine' boek. Voorlopig hou ik het bij het beeld van een 'schat kist kast' opslaghoek, waar ik met veel plezier mijn schatten in bewaar en ruimte houdt voor nieuwe aanwinsten de komende 20-30 jaar werken... En al voelend en nadenkend over de vraag; 'Wat is nu toch de betekenis van dit alles? Waartoe bewaar ik en kieper ik niet meteen het geheel bij het oud papier?' kreeg ik gaande weg het volgende besef. Dit gaat over het erkennen van al het pionierswerk dat ik tot nu toe in mijn leven gedaan heb. Zelf erkenning dus en inderdaad een Soul loving, zielevoedende zielsgeliefde opbergplek voor mijn schatten creëeren.

Nu nog eens deze methode loslaten op mijn eigen binnenwereld. Hoe creëer ik een zielevoedende rustgevende levenshouding, opdat ik gas en rem beter afgestemd opmekaar laat functioneren? En ik dus nog meer, ín het moment zelf, kan genieten van en mezelf erken in hetgeen ik doe en aan de wereld bijdraag. We zullen doorgaan...

Ik zou helemaal niet zoveel moeten willen doen! Dus staar ik maar eens even uit het raam. Ik laat de nattige - grijzige wereld van het Friese platteland tot me doordringen. En ineens blijf ik hangen in een grappig vraagstuk; 'Is het echt waar dat ik de voorbije dagen meer kon zien dan hier?' Ik zie me weer staan voor het raam van de deur naar het balkon, op de bovenste etage van een eeuwen oude traditionele boerderij. Met uitzicht op zoveel; de ski helling met haar sleeplift, al dan niet in beweging; en verderop de kabines van de grote lift naar boven; poppetjes die al slalommend naar beneden komen skiën; de zon op de toppen van de bergen daar weer boven; de dampe mist met flarden sneeuw ergens halverwege; het grote luxe hotel vlak voor de deur; met haar kleine-kinderen-ski-oefenbaantje; de houtsnij werken van de tot appartementen en hotels omgebouwde boerderijen ietsje verder weg; etcetc...

Dit alles lijkt zoveel meer, zoveel aantrekkelijker, zoveel rijker dan het uitzicht dat er nu voor mijn neus opdoemt. Maar is dat ook waar? Immers uiteindelijk gaat het om mijn blikveld en dat is hier thuis niet groter of kleiner dan waar ook... En ook hier is veel te zien; de rimpelingen in het water; de ijsplaten die nog aan het afsmelten zijn; de vogels op het water en het ijs; de snelwegen in de verte; de kerktorens, de bomen en de hoogspanningsleiding daaroverheen; en niet te vergeten de grijze dampe wolkenluchten waar een verlicht veld de zon daarachter verraadt; de huizen aan de overkant van onze pier, met de daken, de tuinen, de geparkeerde auto's; etcetc...

Ik ben gevangen in de vraag; 'Is er daar nu echt meer te zien dan hier?'. En zie mezelf het spelletje spelen 'Zoek de verschillen'! Nou groter verschil niet denkbaar zou je zeggen, en toch!? Ik realiseer me dat het er niet om gaat hoeveel ik zie, maar om de waardering van hetgeen ik zie en het bewustzijn dat ik daar op heb. Hier 'lijkt' alles zo gewoontjes, zo van altijd alles hetzelfde. Maar dat is niet waar! De wind op het water, de kleuren in de lucht, de schitteringen van de golfjes, de auto's op de weg, de vogels in mijn beeld, het stof op mijn raam... voortdurend is er van alles anders! Hier net zo goed als 1000 kilometers verderop in de Oostenrijkse Alpen.

Het gaat er om of ik me iedere keer opnieuw wil laten raken, me wil verwonderen, wil kijken met nieuwe ogen. Telkens opnieuw, waar ik ook ben, me bewust worden van de details. Én van de impact dat een beeld op mij en mijn gemoedstoestand heeft. Daarin kan ik kiezen telkens opnieuw, als ik dat wil, als ik wakker genoeg ben om me dat te realiseren. Ineens is mijn wereld weer een stuk groter en voel ik me weer thuis bij mezelf, blij met de wereld, dankbaar voor mijn leven...

Ik ging zitten op mijn meditatiebankje, met de uitgedraaide stukken voor mijn neus. Maar ja mijn tollende hoofd vond nog geen rust. Ik probeerde wat aardingsoefeningen, en ineens was ze daar 'De Steen'. Ik boog me in kleermakerszit voorover om mezelf in de stilte te krijgen, en voelde hoe ik ineens in de invloedssfeer van een steen werd getrokken. Ik gaf me er aan over en liet me door haar leiden... Heel byzonder, ik was ineens een steen in een droge, warme rivierbedding. Steen temidden van vele andere ronde stenen, dat gegeven alleen al bracht me rust. Vervolgens stelde ik me voor hoe het langzaam maar toch heel zeker ging regenen. De eerste druppen verdampten nog op mijn huid voor ze goed en wel gevallen waren. Maar na verloop van tijd ging het toch echt regenen, regenen en nog eens regenen, als snel vormde zich een stroompje langs mijn stenige oppervlakte. En al ras lag ik te schudden in een flinke bergrivier. Woww, dat was nog eens wat, ik voelde hoe al mijn drukte werd meegenomen, weggespoeld, schoongeschrobd, heerlijk. Sterker nog de stroom werd zodanig dat ik zelfs werd opgetild en temidden van vele stenen werd weggespoeld. Gelukkig duurde dat niet al te lang! Het bracht me wel op een andere plek, letterlijk en figuurlijk. Terwijl ik mijn denkbeeldige ogen weer opendeed was de wereld om me heen veranderd, de waterstroom aan het opdrogen, en ik verwonderd om me heen kijkend in welk landschap ik nu weer terecht was gekomen.

Klaar voor de volgende actie, strekte ik me uit, reikte naar de papieren en wist ineens wat ik daar te doen had. Dank je steen!

Gerwine