Bureau voor Aarde Educatie, Visie-ontwikkeling & Methodiekscholing

Zinderende zomerirritatie onder de dennen

Voorbije zaterdag hadden we weer een samenscholing van Reizende Aarde School in Zeist. Ditmaal had Jacq als deelneemster van de jaarcyclus aangeboden een ochtendprogramma te vullen. Ze nam ons mee naar een prettige, redelijk koele plek onder de dennen. Althans dat was mijn eerste associatie. Totdat... ze ons voorstelde een van de dennebomen op te zoeken om daar een geruime tijd te registreren wat er voor een ieder van ons waar te nemen was. Geinspireerd door haar fenomenologie zomerweken wilde ze ook ons laten ervaren welke belevenissen en beelden er allemaal bij één soort boom te verkrijgen zijn. De bedoeling was dan ook dat we niet zo zeer de boom als wel ons zelf als waarnemingsobject gingen ervaren.

Welnu dat lukte wel! Ik was nog niet gaan zitten op een aantal meters van de den die mijn aandacht trok of het begon al, een huidirritatie... Terwijl ik het mezelf komfortabel wilde maken op mijn matje, prikten de dode dennennaalden in mijn blote benen en tenen. Onmiddelijk realiseerde ik me dat de combinatie van warmte en een intense atmosfeer van dennennaalden en dennengeur me al vaker bij onplezierige ervaringen  heeft gebracht. Ik voelde als het ware mijn huid alweer opzwellen, terwijl ik terugkeerde naar herinneringen van de kerstdagen toen ik 9 of 10 jaar oud was... ziek van de kerstboom in huis!

Terwijl alles in mij zich alweer samenspande om deze nare herinneringen en ervaringen niet opnieuw te hoeven beleven, vroeg ik me af; 'Hoe kan ik me verhouden tot een wereld die ongemakkelijk of zelfs onvriendelijk voor me is?'. Verassende genoeg kwamen er vervolgens meteen woorden als 'overgave en zachter worden' langs. Ik  ging met mijn aandacht naar mijn huid die ieder prikje en kriebeltje inmiddels begon te registreren. En terwijl alles in mij zich klaar maakte om af te weren, probeerde ik mezelf over te geven aan de scherpe kantjes van de wereld om me heen. Nieuwsgierig geworden waar me die houding zou brengen. En tot mijn eigen verbazing kon in vervolgens elke indringende prik in mijn gevoelige huid omarmen. Ik werd opener en ontvankelijker waardoor de irritatie afnam en zelfs geheel verdween!

Een verrassende ervaring die ik al eens eerder had beproefd in het weerstaan van de muggenbeten tijdens vakanties en uitstapjes in de natuur. Ik bedankte de boom, het dennenbos en Jacq, dat ze me deze mogelijkheid weer hebben aangereikt. En ik ben benieuwd of ik deze houding ook kan terugroepen als ik in een mensenwereld ben die me snel irriteert. Open en ontvankelijk zijn, omarmen van hetgeen me niet meteen bevalt en ze lost op, verdwijnt als sneeuw voor de warme zomerzon... we zullen zien.

Heb jij ook dergelijke ervaringen, ik lees ze graag...

Geniet van de zomerzon en alles wat er is, Gerwine

Datum: 28-06-2010 in helende-natuur-natuurlijk-helen
Tags:

Oer-gevoelig vervolg

Daags na de dag van het Oergevoel, gister georganiseerd door Koorddanser ism A3 boeken. Nog even een staartje met jullie delen over mijn magische zoektocht naar het Oergevoel en het Oergevoelige in mij. Tijdens mijn workshop Spiegelen aan de natuur nodigde ik de deelnemers uit met een vraag in gedachte contact te maken met de natuur. Gewoon na een stevige aarding of grondig, je leeg makend, wederom je zintuigen open te zetten. En via de kanalen de wereld om je heen af te tasten met deze vraag of je thema; opzoek naar herkenning, inzicht of antwoord.

Zelf vroeg ik me af, hoe ik de spanning, die ik voelde over het komende Boomgaard overleg van de Excursie WoonNatuur van aanstaande woensdag, kan hanteren. Mijn oog werd getrokken door een aantal dunnen twijgjes vol fladderende blaadjes hoog in een boom. Ik trilde mee met de blaadjes en de wind, en werd alleen maar onrustiger. Totdat ik de deelnemers en mezelf vroeg helemaal in het gevoel te gaan, dat er in deze uitwisseling of dialoog met de natuur werd opgeroepen. Ineens kon ik zakken en vanuit de top van de boom ging mijn aandacht en energie in één grote beweging naar de diepe wortels van de boom. Zie zo dat gaf stevigheid en rust!

Even later kwamen er de woorden; 'Deeply rooted, firmly shooted'. En ik wist ineens, dat ik op het proces mag vertrouwen. Immers, het is een stevig verankerd wens van mij dat er ook in de woningbouw, de projectontwikkeling en het gemeentelijk beleid meer ruimte komt voor de natuur. Opdat meer en meer mensen dichtbij huis weer in contact kunnen komen met de natuurlijke processen om ons heen en in onszelf. Dat is mijn werk en bijdrage aan de wereld, daar sta en ga ik voor, diep geworteld weten.... Dank je wel boom, dank je wel aardig oergevoelig wezen.

Datum: 21-06-2010 in natuurbespiegelingen
Tags:

Oer-gevoelig

Al weken loop ik rond met het woord Oergevoel in mijn rugzakje. Onder deze titel verscheen vorige maand het jongste boek in de serie Aarde Educatief bij Reizende Aarde School ism A3 boeken. Collega Agnes Meijs verwoorde daar haar jarenlange ervaring met het Bewaarde Land. Een educatief programma waar kinderen naar hartelust kunnen ronddolen in de natuur, spoorzoekend, hutten bouwend of vuurtje stokend. Ja cool! Zo krijg je ze wel naar buiten. Agnes veronderstelt dat ze door dit werk het oeroude gevoel van de jager-verzamelaar in de kinderen weer aanspreekt.

Zelf vraag ik me af, waarom dit woord Oergevoel bij mij toch steeds weer vooral st-oere herinnering oproept. Rondbanjeren in de plassen en de modder, zwoegend op de fiets met tegenwind, zwaar sjokken door het waddenslik, zon wind en regen op mijn gezicht.  Zou het komen door het woord overlevingsinstinct, dat ik meteen aan hard werken denk.

Waar zijn de zachtere kanten van mijn psyche? Zij die geniet van de wijdse uitzichten van een zonsondergang op zee, de dauw op het braamblad, de geur van kamperfoelie. Minstens zo oude herinneringen komen dan boven. Een diep doorvoeld verlangen van eenheid en verbondenheid wordt wakker. Niks hard werken, slechts zijn...

Beide kanten mogen er natuurlijk zijn, moeten er zelfs zijn, zowel vroeger als nu. Het oergevoel roept in mij kennelijk meteen het stoere in mij op, het kind dat geniet van de ruige natuur. Maar ook het kind dat angstig was voor de zachtheid, de stilte, niet geleerd heeft de rust te waarderen. En nu opnieuw mag ervaren dat ook die kant er mag zijn, van verbondenheid, eenheid en verlangen... de diepe rijkdom van het oergevoel verkennend.

Dank je wel Agnes voor je mooie boek, Dank je wel Ewald en A3 dat jullie mij uitnodigden mee te werken aan de Dag van het Oergevoel komende zondag en aan de 'Oerspecial'  van de Koorddanser, die dit alles organiseert.  Kom je ook om jouw oergevoel te onderzoeken? Opgave via www.kd.nl. Wat roepen die woorden bij jou op? Laat het ons weten...

Gerwine

Datum: 16-06-2010 in natuurbespiegelingen
Tags:

Wildplassen voor damus

Theehuis Anserdennen, gezeten in de schaduw genietend van een biologische sapje, geserveerd  door Natuurmonumentenmedewerkers. Het leven is goed! Zie ik op een bepaald moment twee mensen binnenkomen, waarvan zij een wat apart hulpmiddel in de handen heeft. Eerst denk ik nog dat ze op krukken loopt, wat niet heel waarschijnlijk is op deze wandelroute. Dan zie ik hem met een doorzichtig plasticzak vol papier en vermoedelijk ander vuil, en gaat me een lichtje  op... Zouden zij werkelijk uit vrije wil vuilnis aan het rapen zijn in het bos? Na terugkeer van het toilet besluit ik het er op te wagen en stap op  het tweetal af. En jawel hoor, ze blijken op het bezoekerscentrum van het Nationaal Park Dwingelerveld mensen de mogelijkheid te bieden, met een grijper en een plasticzak op stap te gaan. Dat moet een aparte gewaarwording en wandeltocht zijn, voortdurend gericht op het vuil. Hoewel zo moeilijk is dat niet, ook mijn oog valt geregeld op iets wat er niet echt hoort, tussen de bomen, de struiken, de grassen en heides.

Ik raak met het tweetal even in gesprek, en uit met name mijn ergernis en bezorgdheid over de alsmaar toenemende hoeveelheid papieren zakdoekjes en toiletpapiertjes die ik geregeld tegenkom in het bos. Ik ben een verwoed wildplasser en daarin ben ik kennelijk en gelukkig niet de enige. En dat veel van mijn zusterssoorgenoten hun laatste druppen niet anders weten weg te werken dan met papier is nog tot daar aan toe. Ik gebruik gewoon mijn eigen vingers die ik vervolgens aan gras of mos weer afveeg. Anderen heb ik gesproken die met mos of grassen voorkomen dat ons ondergoed al te vochtig wordt. Als een ieder die zakdoekjes of toiletpapiertjes vervolgens keurig weermeeneemt in een plasticzakje, is er niets aan de hand en why not? Je kunt het natuurlijk ook onder de grond werken, maar ook daarmee richt je veel schade aan aan het bosmilieu, maar dan in ieder geval niet zichtbaar en storend aanwezig. Natuurlijk op de lange termijn, hoelang eigenlijk?, verteert dit papier wel weer, maar inmiddels is het bos steeds meer op een vuilnisbelt gaan lijken. En nergens ook maar een berichtje hierover in enig glossy maandblad of tijdschrift van natuurorganisaties. Zelfs al googlend op de woorden toiletpapier-afval-natuur-bos kom ik slechts op gerecycled wc-papier uit. We houden het mooi en schoon, ja aan de buitenkant... maar daarachter!

Reden dat ik dit schrijf? Omdat ik zou wensen dat wij onszelf en mekaar veel meer gaan bevragen op de wijze waarop we bewust of onbewust zorg hebben voor de natuur. In het kleine zo ook in het groot, immers. In augustus zullen we tijdens een zomerweek van reizende aarde school ons buigen over de vraag, of wij er wel echt voor de natuur zijn, terwijl zij er altijd voor ons is? Ik ga zeker dit vraagstuk en mijn ergernis meenemen naar die week, en ben benieuwd naar de avonturen die we daarmee zullen beleven.

In de warmte van het theehuis uit ik mijn erkenning voor het waardevolle werk van dit tweetal. Teruglopend zie ik mezelf ineens allerlei kleine papiersnippertjes en andere vuiligheden oprapen. In de vurige hoop dat ik geen toiletpapier zal tegenkomen, want ik weet niet wat ik daarmee zal doen dan....

En jij...?
Gerwine

Datum: 07-06-2010 in zorg-voor-de-natuur-en-ons-leefmilieu
Tags:

Bewust zijn van de mussen

Tijdens de EMradio uitzending van voorbije vrijdag, in de rubriek Binnenste buiten had ik met Peter van Kan een gesprekje dat me nog bezighoudt. De vraag is 'Hoe laat ik buiten weten wat er binnenin mij leeft? En met name hoe kan ik daarin patronen doorbreken...?'   Grappig genoeg laten de weblogreacties van vorige week me daarin iets zien. Eigenlijk een hele simpele les; 'Doe je mond open, spreek je uit, geef aan wat je bezighoudt, laat de mensen of de wereld om je heen weten wat er in je leeft!' . Twee buren die van elkaar niet weten dat ze beide de mussen voeren op onze pier, en de derde die er over schrijft maakt de verbinding. Zo simpel kan het zijn, eigenlijk heel erg zoals mussen het doen. De hele dag door hoor je ze tsjilpen en hun contact geluidjes maken. Geen idee waar dit over gaat, maar dat ze met elkaar communiceren staat toch wel buitenkijf.

Grappig genoeg zocht ik het antwoord telkens op een veel abstracter, filosofieser nivo. Samen met een andere buurvrouw vroeg ik me af of er een verschil is in de wijze waarop mensen het doen en hoe in de natuur patronen doorbroken worden.  We kregen het over stormen en andere onverwachte gebeurtenissen van buiten, die maken dat planten en dierenleven zich  moet aanpassen. Zoals ook wij ons noodgedwongen zullen aanpassen als er van buiten veranderingen op ons afkomen, maar meestal niet vrijwillig. En vaak met grote moeite, omdat de bij ons ingesleten patronen maar moeizaam te veranderen zijn.

We vroegen ons af, of ons bewustzijn nu werkelijk zoveel verschilt van die van hoogintelligente zoogdieren. En dat het met ons bewustzijn in ieder geval wel mogelijk is om weet te hebben van de, vaak niet langer voedende en ondersteunende, gedragingen waarmee we onze eigen gevangenis gebouwd hebben. En dit bewustzijn en deze erkenning zijn veelal de eerste nodige stap alvorens je werkelijk tot andere manieren overgaat. In het boedisme zelfs de enige manier, je hoeft slechts mededogen te hebben met jezelf en de ander, waardoor de ruimte ontstaat voor een verandering.

Zoals nu bij mij, door de mussen wordt aangereikt. 'Vertel slechts wat er bij mij leeft en hoe het voor mij is... en er is ruimte voor een antwoord van de ander'. NIet meer en niet minder... nu de oefening nog om het in de praktijk te brengen. Net als de mussen ieder dag weer aan me voeden met deze opbouwende gedachtes en voedende overtuigingen.

Doe je mee, jezelf bewust worden waar je jezelf mee voedt en daarover delen met anderen...?

Datum: 31-05-2010 in natuurbespiegelingen
Tags: